Zomer vol feestjes en visite

Even in het kort de laatste paar maanden beschrijven, zodat ik dat knagende gevoel van achterlopen kwijt ben. We hadden heerlijke zomermaanden met veel braaien, feestjes, B&B gasten, verjaardagen en familie bezoek.

Allereerst was er mijn verjaardag in november. Heerlijk weer, veel visite, lekkere hapjes, mooie cadeautjes (veel planten voor de tuin). Het was zelfs zo gezellig was dat we geen enkele foto hebben genomen. November was ook de maand waarin Jasmine begon met lopen. Hier een maand voor haar eerste verjaardag, met de kar in de tuin:

Zo leer je dat met vallen en opstaan en week voor haar verjaardag deed ze stappen zonder vasthouden of steun van karretjes.


In december kregen we bezoek van mijn tante Anneke en ome Arie. Dat was erg gezellig.

En op 7 december kwam niemand minder dan de enige echte Sinterklaas op bezoek - bij ons in de tuin,

En een paar dagen later was het alweer feest, nu voor Jasmine's eerste verjaardag.

Tijdens de feestdagen waren we vooral druk met de B&B en we hadden geen familie in de buurt, maar in het nieuwe jaar werd dat helemaal goed gemaakt. Mijn ouders besloten hun 45-jarig huwelijksfeest bij ons in Zuid Afrika te vieren! We hadden een heerlijke tijd met zijn allen.

De hele familie op de Noordhoek Common:

Hier het officiele gedeelte van de huwelijksdag met ceremoniemeester Guus -in ons eigen 'boomterras' in een restaurant bij Stellenbosch:

Op "Safari" bij Buffelsdrift in Oudsthoorn met alle "gekke bekken":

Wachten op swingend concert van Johnny Glegg in Kirstenbosch Gardens:

Femke's verjaardag met Minnie Mouse taart:

Stoomtrein bij Glencairn:

Van Kaap tot Drakensbergen tot //Auru (juni-oktober 2013)

Ik loop een beetje achter met mijn blog. Gelukkig heb ik mezelf een vrije dag gegeven vandaag en past David op de kinderen, dus eens kijken hoe ver we komen.

Afgelopen juni vierden we David's (50ste!) verjaardag. Nog steeds erg verdrietig na het overlijden van Mandy hadden we geen zin in een groot feest. In plaats daarvan aten een heerlijke lunch met David's familie en wat vrienden.

Later die maand brachten we een weekend door in Stanford met Jeremy en Sandy. Lekker eten, wandelen, met onze kindjes spelen, een spelletje doen en veel praten. Het was precies wat we nodig hadden.

In juli bezochten we David's ouders, die in Hillcrest - even buiten Durban- wonen. Mooie aanleiding voor een 'roadtrip'. Op de heenweg en terugweg overnachtten we bij boerenbedrijven. Die waren stuk voor stuk leuk, maar onze favouriet was Hillside Farm (mooie cottage, aardige mensen en heerlijke eten) aan de N1 niet ver van Springfonteijn. We mochten mee in de bakkie om de jonge Angus koeien te voeren. Thomas vond het een geweldig avontuur.

Het was fijn tijd door te brengen met David's ouders en neef Stewart en we speelde veel in de tuin en bezochten wat vrienden in de omgeving.

De tweede week brachten we door in een huisje in de Dragensberg. We zaten vlak bij de piek 'Champagne Castle'. De dagen waren vol actie: wandelen, tennis en mini golf spelen en de avonden waren extreem ontspannen met heerlijke van tevoren gemaakte maaltijden van Pat en daarna het kijken van de hele BBC serie 'Downton Abby'.

Een middag bezochten we het Dragenberg Boy Choir. De enige aanleiding voor mij om te gaan was omdat ik dacht mijn schoonmoeder daarmee een plezier te doen, maar het bleek een fantastische middag voor ons allemaal. De jonge jongens (ongeveer 9 tot 15 jaar oud) van diverse culturele achtergronden oud gaven een geweldige show met zang en dans uit allerlei muziekgenres. Dus als je in hun buurt bent op een woensdagmiddag, moet je de show niet overslaan. Zie: http://web.dbchoir.co.za/

In oktober- ja we maken nu goede progressie- ging David op pad naar Namibië. Hij ging om te filmen en om lagere scholen op te knappen en ze van nieuw lesmateriaal te voorzien. De reis liep helaas niet erg voorspoedig. In het kort: David zijn camera ging kapot, de persoon die was gekomen om te helpen bij het filmen bleek vooral problemen op te leveren, David raakte gewond aan zijn arm, toen dat enigszins beter was werd hij in zijn hand gebeten door een hond en moest hij naar het ziekenhuis 450km verderop, de trailer brak, het nieuwe onderdeel voor de trailer (opgehaald in Windhoek) paste niet, ... etc. Zo'n reis was het dus.
Nog een wonder het lukte om vier lagere scholen van spullen te voorzien en een lagere school op te knappen. Hieronder twee voor-en-na-foto's van de //Auru Village School.

Volgende reis de rest van de scholen. Bijdragen aan dit goede doel zijn altijd welkom: zie Ju/'hoansi Development Fund  Misschien moet ik op een volgende trip maar mee om David te steunen en om een beetje op hem te letten?

In Nederland (mei 2013)

Nog weer even terug in de tijd. In mei gingen we onverwacht naar Nederland met zijn viertjes. David had al langere tijd een reis naar Engeland en Nederland gepland voor zijn werk. Nadat Mandy was overleden zag ik er erg tegen op om alleen thuis te blijven. Toen waren mijn ouders zo lief om vliegtickets te sponsoren en konden we met zijn allen naar Nederland. Ook tot grote vreugde van Thomas, die al vaker had gevraagd wanneer we naar Nederland gingen met het vliegtuig. Hij vond het vliegtuig geweldig.

Na het boeken van de tickets bedacht ik ineens, dat Jasmine nog geen paspoort had. Oeps! Het was niet makkelijk, maar uiteindelijk kwamen zowel de Zuidafrikaanse Home Affairs als de Nederlandse ambassade over de brug met een (nood) paspoort. De dag van ons vertrek konden we beide documenten ophalen. Hoezo stress?

Eenmaal in Nederland wilde het weer niet erg meewerken: het was het koudste voorjaar sinds 1964 (of zoiets) en de eerste week waren we allemaal geveld door de griep, maar ondanks dat was het fijn om bij de familie te zijn en veel vrienden te zien en spreken. En er waren verschillende nieuwe baby's te bewonderen. Iedereen was zo lief om naar Naarden te reizen, zodat wij konden uitrusten.

Maar dat betekent niet dat we helemaal niet gereist hebben. Natuurlijk moesten we wel een dagje naar Amsterdam. Altijd leuk om in 'mijn stad' te zijn. David, Thomas en ik hadden een super lekkere lunch in cafe De Duvel in de Pijp. Eigenaar Marco had geregeld dat we helemaal werden verwend. Marco was bij Mandy in Mozambique in haar laatste dagen en heeft na haar dood de familie enorm geholpen. Wat een bijzondere man en wat een geweldig restaurant.

Voor het Ju/'hoansi Development Fund gaven David en ik les aan 12 brugklassen van het Griftland College in Soest. Dat was erg leuk en tegelijk zeer vermoeiend om te doen. Na onze lessen hebben de leerlingen geld opgehaald voor 6 lagere scholen in de NyaeNyae Conservancy in Namibië (zie voor meer informatie: www.jdfund.org ). Inmiddels is het bedrag bekend; het is maar liefst 12.540 euro! In oktober gaat David de schoolspullen brengen.

Tot slot was er zelfs nog tijd voor een weekendje Parijs. We hebben Arthur en Lizzy's mooi appartement bewonderd, een beetje bijgekletst en kennisgemaakt met hun lieve Flynn. We maakten een paar mooie wandelingen in het centrum en bezochten de speeltuin in het park in de buurt. Ook we gingen op lunchvisite bij een familie die we hebben leren kennen als gasten in onze B&B.

Hoogtepunt van onze vakantie was toch wel om alle kleinkinderen samen te zien. Maar het was niet makkelijk ze samen op de foto te krijgen. Hier de beste uit een serie van een stuk of twintig:

Thomas en Sarah hebben een speciale band. Ze hebben veel samen gespeeld en opa nam ze mee voor een reisje met de stoomtrein.

De drie weken vlogen om en toen was het al weer tijd voor de afscheidslunch met op de laatste dag van onze vakantie... heerlijk zonnig weer.

Thomas 3 jaar (maart 2013)

Hoe gaat het nu met ons? Een veel gestelde vraag waarop ik lastig een goed antwoord kan formuleren. Het ons gaat het wel goed, maar uiteraard denken we veel aan Mandy, missen we haar enorm en zijn soms erg verdrietig over wat is gebeurd. Ondertussen hebben we de normale routine van het leven weer opgepakt en met twee kleine kinderen vliegen de dagen voorbij.

Sinds het laatste blog is er veel gebeurd, maar eerst ga ik nog verder terug in de tijd naar eind maart. Het is alweer vier maanden geleden dat Thomas zijn 3e verjaardag vierde. Opa en oma uit Nederland waren erbij. Oma hielp me met het maken van de taart:

En opa bouwde met hulp van Thirdweek Thomas zijn verjaardagscadeau: een 'junglegym' (of wel: klimrek, glijbaan en schommel),


welke Thomas officieel opende op zijn verjaardagsfeestje:

Het was een gezellige dag met veel vriendjes, cadeautjes en lekker eten. En nog een officieel moment namelijk het uitblazen van de kaarsjes:

Kortom een hele mooie dag, maar het allerbeste vond Thomas zijn nieuwe blauwe race auto!


Nog een paar fotootjes van opa en oma op visite. Hamburger eten bij Cape Point Vineyard:

Op de schommel op de Common:

 Bij het concert van Johnny Cleg in Kirstenbosch garden:

De maand vloog om en bij het afscheid wisten we nog niet dat we elkaar al snel weer zouden zien, maar dat vertel in in mijn volgende blog, die ik binnen een paar dagen hoop te publiceren. Tot snel.

Mandy

Op woensdag 18 april kregen we een telefoontje met verschrikkelijk nieuws. Mijn altijd sterke, stoere, goedlachse en levendige schoonzus Mandy was overleden. Ze was op vakantie in Mozambique en heeft daar cerebrale malaria gekregen. Het was een enorme schok en we moesten direct in actie komen om van alles te regelen. David is met zijn ouders en zus Sally naar Mozambique afgereisd. Het was niet makkelijk alleen achter te blijven voor 5 dagen en niet bij David en zijn familie te zijn in deze moeilijke tijd, maar ik kreeg veel steun van vrienden hier.

Mandy was een bijzondere persoon. Meer dan ieder ander die ik ken leefde Mandy 'in het moment'. Ze had veel vrienden en ging graag naar een feestje. Ze was een heel ontspannen persoon, die nooit (echt nooit!) iets lelijkst over iemand anders zou zeggen. Ze werkte als bouwkundig tekenaar en had geen hekel aan haar werk, maar leefde toch vooral om meer actieve dingen te doen, zoals reizen, skiën, wandelen, surfen en mountain biken. Mandy was creatief en begon steeds nieuwe projecten: sieraden maken, glas bewerken, bijen houden, nieuwe voedingswaren proberen (altijd vegetarisch en biologisch), alternatieven voor gebruik van huiswater ontwikkelen, etc. Maar verreweg de meeste vrije tijd werd besteed aan kite-surfen.

Zodra de wind goed was, kon je Mandy op het water vinden met een grote grijns op haar gezicht. Het was fantastisch om haar in actie te zien en ze leek eerder 21 dan 51 jaar oud.

David is altijd heel close met zijn zus geweest en ik beschouwde haar als mijn beste vriendin hier in Zuid Afrika. Mandy gaf me een thuis in Zuid Afrika lang voordat we hier kwamen wonen. We brachten meerdere vakanties door in haar zelfgebouwde huis in Kommetjie. We maakten ontelbare wandelingen op het strand van Kommetjie.

Mandy heeft ons ook bezocht in Amsterdam en kende mijn familie goed. Ze was heel blij toen wij in juli 2011 vlak bij haar kwamen wonen, maar ze begreep ook dat het soms best moeilijk was voor mij zo ver weg van veel familie en vrienden. Mandy hielp ons met tekeningen voor alle verbouwingen en David hielp haar met het afwerken van haar huis.

Afgelopen zaterdag hebben we een mooi afscheid voor Mandy gehouden. Na een gedenkdienst kwam iedereen samen in de Kom, de haven van Kommetjie. Veel van Mandy's vrienden zijn surfers/ kite surfers / long boarders en gingen te water. Zij vormden een cirkel om David en zijn neven Shaun en Stewart heen, die een deel van Mandy's as uitstrooiden.

Daarna strooiden de overige familie vanaf de kant ook wat as in het water en is de rest mee genomen verder de Oceaan op. Er waren hoge golven die dag.

We eindigden de dag in Mandy's huis met drank, hapjes, muziek en vooral met veel vrienden van Mandy. Het was erg emotioneel, maar ook mooi: veel lieve woorden, goede herinneringen en veel troost.

Nu moeten we ons gewone leven weer proberen op te pakken. Ik vind het moeilijk. Ik ben niet alleen verdrietig voor mezelf, voor David, zijn ouders en alle vrienden, maar ook voor mijn kinderen. Zij gaan een geweldige tante missen. Een die ze zou hebben meegenomen op vele avonturen. Thomas had een bijzondere band met Mandy.

Jasmine (haar tweede naam is Amanda, vernoemd naar Mandy) heeft maar weinig tijd met haar tante gekregen.

Wij zullen Mandy's herinnering levend te houden. Op die manier kunnen ook mijn kinderen nog iets meekrijgen van deze bijzondere vrouw en kan ze hun inspireren zoals ze vele anderen heeft geïnspireerd.