Stukje Claire

Ha allemaal! Eindelijk dan het stukje van mij..! Het is namelijk zo moeilijk om het kort te houden, want er was eigenlijk zoooo veel te vertellen, zelfs na een week! De ruim 16 uur durende heenreis was al een belevenis, zeker toen bleek bij aankomst in Windhoek dat de helft van de koffers van de inzittenden van mijn vlucht kwijt was, die van mij incluis (welke vrij snel weer boven water is gekomen). Volledig doorgegaard van deze reis, heb ik de eerste dag doorgebracht in Windhoek met voor mij twee compleet vreemde mensen: Winston en Johanna. Maar toen het donker werd, gingen we op pad en tegen een uur of zeven kwamen we eindelijk op de farm, waar Nicolette al stond te wachten. Het was heel erg leuk om Nicolette weer te zien, gek was het vooral dat het helemaal niet gek was om elkaar weer te zien, heel gewoon eigenlijk!
Tien dagen heb ik in Nicolette's wereld mogen leven, dat was heel bijzonder: slapen in haar kamertje, vroeg opstaan, ontbijten met muesli of brood, troep bij de 'stallen' opruimen, paarden rijden, knuffelen, spelen, poetsen, voeren en nog zo wat, na het werken eerst even douchen, daarna biertjes drinken en gezellig met z'n allen heeeeeeerlijk en zeer gevarieerd eten (elke dag weer) en daarna op tijd weer naar bed.
Wat was er nou zo leuk? Alles eigenlijk! Hoewel ik het duwen van de volle kruiwagens door het mulle zand niet direct mis… De paarden waren geweldig! Lieve, eerlijke paarden, heel anders dan die uitgekookte manegepaarden bij ons! Een ervaring om met je paard te rijden en om je heen allerlei bokken en kudu's te zien dansen! Ook de mensen waren bijzonder vriendelijk (en ook een beetje apart…): natuurlijk Rosie en Winston, Manfred en Willem, Johanna, de gekke Franse cameraploeg, de helikopterpiloot, de taxichauffeurs, de 'paardenfluisteraar', de buren, de gasten die er logeerden.
Ook lief en gezellig waren de honden, net zo weinig boeiend als bij ons zijn de televisieprogramma's, heerlijk was het warme water voor de douche dat we kregen via houtgestookte ovens, ongewoon was het dat er alleen tussen 6 en 10 elektriciteit was, knap vond ik het dat Nicolette het lieve gewonde paardje een injectie heeft gegeven, leuk om te zien vond ik het hoe ze om ging met alles en iedereen die daar rondliep, heel gezellig was het om even met z'n tweetjes naar het relatief saaie Windhoek te gaan en biertjes te drinken en te slapen in een dormroom, heel raar was het om daar collega's tegen te komen, niet leuk was het om in m'n eentje weer weg te gaan zonder Nicolette, jammer was het vooral dat ik in Duitsland ruzie kreeg met 2 politie agenten waardoor ik bijna de tweede aansluiting naar huis miste!
Blèèèèèè! Nicolette: ik vond het heeeel erg leuk (dat mocht bij het afscheid nemen wel duidelijk zijn….) en toch wel weer heel speciaal dat we dit weer een beetje samen mee hebben mogen maken!!
Heel veel liefs van Claire