Nieuwe collega's

Sinds twee weken is het paardenteam van Weissenfells versterkt met Willem en Manfred. Het zijn twee jonge Damara mannen, die zeer enthousiast zijn. Ze trainen de jonge paarden en ik geef ze dresuurles.
Sinds vorige week werkt ook Johanna ('de tweede Johanna') uit Duitsland met de paarden. Ook zij is jong en ze mist de clubs in Berlijn, maar is al wel verliefd op alle paarden waarmee ze werkt. Johanna wil minstens twee maanden blijven.
Onze tijdelijke kracht Claire heb ik net uitgezwaaid. Ze was hier voor tien dagen en ze zal binnekort een stukje hieriover op mijn weblog plaatsen. Het was ontzettend gezellig dat ze er was.

In juli zal nog een vrouw uit Duitsland komen voor een maand. Het herstel van mijn knie heeft lang geduurd; pas afgelopen vrijdag heb ik voor het eerst weer een stukje kunnen rijden. Van mijn visum heb ik nog steeds niets gehoord. Ik heb weer wat nieuwe foto's geplaats, zie onder de links het album Namibie 5.

Au

Vorige week was niet mijn gelukkigste week hier. Op maandag ben ik met paard en al gevallen. Het paard struikelde en rolde om – op mijn been. Het was erg frustrerend om niets te kunnen doen de eerste dagen. Mijn knie is nog dik en ik kan niet rijden, maar ik kan inmiddels wel weer de paarden longeren en Moses dressuur- en springles geven.

Twee dagen na mijn val, kukelde collega Max van een paard. Hij heeft zijn pols gebroken. Of ‘team Weissenfels’ nog naar de wedstrijd op 16 juni gaat, is zeer de vraag. En dat terwijl een speciale supporter uit Nederland komt overgevlogen. Van 15 tot 25 juni komt mijn goede vriendin Claire ons helpen me de paarden. Ik kijk er erg naar uit!

Bij het ministerie van Home Affairs ligt ergens op een bureau een dikke stapel papier, op basis waarvan ik nog 6 maanden hoop te mogen blijven hier. Duimen dus.